Onbewust zoeken de meeste van ons de oplossing voor hun herstel buiten zichzelf. Omdat je niet anders kent. Omdat je ouders het zo deden en je geleerd hebt dat onze westerse maatschappij voor alles een (snelle) oplossing heeft. Alles wat niet fijn is moet zo snel mogelijk weg. Je leerde negeren en jezelf afleiden.
En dus ga je door, soms ook tegen beter weten in. Schouders eronder, niet zeuren, blijven functioneren, blijven meedoen. Je bent gaan overleven en uithouden, tot je lijf je stil zet of zich steeds harder laat horen.
Je leeft vanuit je hoofd en probeert vanuit daar te bedenken wat goed voor je is zonder goed te luisteren naar de signalen die je lichaam geeft. En daarvoor betaal je een veel te hoge prijs.
Want alles wat je wegduwt, vindt uit eindelijk toch zijn weg naar buiten of je dat nu wil of niet.
Hoe kun je het jezelf goed laten gaan als je het contact met jouw gevoel en jouw behoeftes verloren bent?